கணவரைக் கவர்வது எப்படி??

வலையில் மேய்ந்துகொண்டிருந்த போது, "பெண்களை அதுவும், மனைவியைக் கவர்வது எப்படி" என்று ஒரு வலைப்பதிவு. ரொம்ப நன்றாகவே இருக்கிறது. மெனக்கெட்டு ஆராய்ச்சியெல்லாம் செய்து, ஸ்வாரஸ்யமாகவே எழுதியிருக்கிறார். அதிலும் உண்மையை எழுதிருக்கிறார். பாவம்பா பசங்க. இந்த பெண்களைக் கரெக்ட் செய்ய(தப்பு தப்பு கவர்ந்திட) என்னவெல்லாம் மெனக்கிட வேண்டியிருக்கு. யாராவது ஆண்களைக்கவர்ந்திட பெண்கள் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று யாராவது எழுதிருக்காறா என்று தேடினால், ஒன்று கூட கிடைக்கவில்லை. ஆண் பெண் புணற்சியெல்லாம் one way traffic தானா? பசங்க தான் பொண்ணுங்க மனசு நோகாம நடந்துக்கணுமா? பொண்ணுங்க பசங்ககிட்டேர்ந்து இவ்வளவு எதிர்பார்க்கும் போது, பசங்களை (அதாவது புருஷன்மார்களை) கவர்ந்திட பெண்கள் என்னவெல்லாம் செய்யணும்னு "நான்" டிப்ஸ் கொடுக்கலாம்னு இறங்கியிருக்கேன்.

டிப்ஸ் 1:
பொதுவாகவே ஆண்கள் திருமணத்திற்குமுன் அம்மாகோண்டுவாகவே இருப்பார்கள். கல்யாணத்திற்குப்பிறகு, அவர்கள் முதலில் எதிர்பார்ப்பது தன் மனைவியும், தனது தாயை அம்மாவைப் போல் பார்க்க வேண்டும் என்பது தான். அதனால் பெண்களே, உங்கள் மாமியாரை அம்மா என்றே அழையுங்கள். (ஒண்ணும் கொறஞ்சு போயிட மாட்டீங்க). அத்தை Aunty என்று அழைப்பதை தவிற்கவும்.
எப்போடா மமியார் வூட்டுலேர்ந்து தனிக்குடித்தனம் போகலாம்னு தேதி குறிக்கப்படாது.

டிப்ஸ் 2:
பசங்களுக்கு அம்மா சமையல் என்றால் உயிர். எங்கே போனாலும் அம்மா சமையல் மாதிரி கிடைக்காதா என்றே ஏங்குபவர்கள். சில பசங்க கொஞ்சம் சாப்பாட்டு ராமன்களாவே இருப்பானுங்க. தன் மனைவியின் சமையலிலும் அம்மாவின் கைப்பக்குவத்தையே எதிர்பார்ப்பார்கள். அதனால் பசங்களுக்கு அவங்க அம்மா மாதிரியே சமைக்கக் கற்றுக்கணும். கணவன் தனது அம்மா சமைப்பது போல் வடை பாயாசம் சாம்பார் ரசம் என விருப்பப்பட்டால், "நான் பிரட்டும் கார்ன் ஃப்ளேக்ஸும் தான் கொடுப்பேன்" என்று சொல்லலாகாது.

டிப்ஸ் - 3:
கிட்டத்தட்ட எல்லா ஆண்களுமே கிரிக்கெட் பார்ப்பார்கள். எவன் மட்டையைத்தூக்கிக்கொண்டு விளையாடினாலும் தூக்கம் விழித்துப்பார்ப்பார்கள். இன்னும் சிலர் ஸ்போர்ட்ஸ் சானல் மட்டுமே பார்ப்பார்கள். மனைவிகளாகப்பட்டவர்கள் முடிந்த வரையில் கணவருடன் மல்லுக்கு நிற்காமல், அவருடன் சேர்ந்து விளையாட்டைக்கண்டு களிப்பது சாலச்சிறந்தது. அதுவே தர்மம். கிரிக்கெட் மட்டுமல்லாமல் டென்னிஸ், ஃபார்முலா - 1, ஃபுட் பால் கோல்ஃப் எதுவானாலும் கணவனுடன் சேர்ந்து பார்த்து ஆரவாரம் செய்தால் கணவன்மார்கள் அகமகிழ்ந்து போவார்கள். அதை விடுத்து நான் அரசியும் கோலங்களும் அரசியும் தான் பார்ப்பேன். கிரிக்கெட்டெல்லாம் பார்க்கப்படாது என்று தர்க்கம் செய்யலாகாது.
செய்வார்களா நம்மூர் மனைவிமார்கள்?

டிப்ஸ் - 4
இது கொஞ்சம் கஷ்டமானது தான். இருந்தாலும் இதை மட்டும் மனைவிகள் செய்துட்டாங்களோ, ஆண்கள் மனைவி கேட்டதெல்லாம் செய்வார்கள். சனி - ஞாயிறன்று நிறைய பசங்க மட்டையைத் தூக்கிக்கிட்டு விளையாட கிளம்பிடுவாங்க. அன்னிக்குப்பார்த்து, வீட்டு வேலை கொடுக்கிறது, கடைக்குப்போய் சாமான் வாங்கி வரச்சொல்வது, இதெல்லாம் கூடவே கூடாது. முடிந்த வரையில் கணவருடன் கிரவுண்டுக்குச் சென்று, அவர் விளையாடுவதை ரசித்து ஊக்குவிக்கலாம்.

இந்த நான்கு ரூல்ஸை மட்டும் மனைவிகள் கடைபிடித்தார்களோ......

கூட்டிப்புட்டாங்கய்யா கூட்டிப்புட்டாங்கய்யா

இவ்வளவு நாளா புலி புலி வருதுன்னு சொல்லிச்சொல்லி, கடையிசில, புலி வந்துடுச்சு. என்ன ஒண்ணும் புரியாம முழிக்கியேளா? அட பெட்ரோல் டீசல் விலைவாசியை ஏத்திப்புட்டாங்கள்லா. அதத்தான் சொல்லுதேன்.

உலகச்சந்தையில கச்சா எண்ணெய் விலை ஒசந்திருச்சாம். "இதுக்குமேல நம்மால தாக்கு பிடிக்க முடியாதுப்பா"ன்னு, நம்ம பிரதம மந்திரியே கைய விரிச்சுட்டாரு. அதனால வேற வழியே இல்லாம பெட்ரோல் டீசல் விலையை ஓசத்திப்புட்டாங்க.

இதுனால எல்லா பொருட்களோட விலையும் எகிறப்போகுது. ஏற்கனவே எங்க வூட்டாம்மா பீன்ஸுக்கு தடா போட்டிருச்சு. இன்னும் எதை எதையெல்லாம் தியாகம் செய்யணுமோ. சமையல் எரிவாயு விலையையும் விட்டு வைக்கலை. அதையும் 50 ரூபாய்க்கு ஒசத்திப்புட்டாங்க. நம்ம வூட்டம்மாவ இனிமேல் கறியடுப்புல தான் சமையல் செய்யச் சொல்லணும்.

தெரியாமத்தான் கேக்கேன், இந்த CNG CNG' னு சொல்லுதாங்கள்ளா (அதாம்லே இந்த இயற்கை எரிவாயு), அதுல தான் இனிமே பஸ்ஸு காரு லாரியெல்லாம் ஓட்டணும்முன்னு ஏதாச்சும் சட்டம்-கிட்டம் கொண்டாரமாட்டாங்களா? "நமக்கு தெரிஞ்ச ஒரே இயற்கை எரிவாயு நல்ல துன்னுட்டு விடறது தானே, இவன் என்னத்த சொல்லுதான்"னு விவகாரமா பாக்குறீயேளா? மீதேன்'கிறது தான் இயற்கை எரிவாயு. இந்த மீதேன் எல்லா சுரங்கத்துலயும் ஃப்ரீயாவே கிடைக்குது. இதை ஒண்ணும் செய்யாம, அப்படியே எரிக்கிறாங்க. இத்தப் புடிச்சு வெச்சு, காரு பஸ்ஸு ஒட்டறதுக்கு அழகா பயன்படுத்தலாம்.

இந்த லக்ஷணத்துல நம்ம முதல்வர் பொறந்த நாள் விழா கொண்டாடுறாரு. நாட்டுல இருக்கற மக்கள் எந்த கதிக்கு ஆளானா என்ன. இவர் பாட்டுக்கு சினிமா காரனுங்க அடிக்கிற கூத்துக்கும், 'கவியரங்கம்'ன்ற பேர்ல நடக்குற காக்கா பிடி நிகழ்ச்சிக்குப் போகவே இவருக்கு நேரமிருக்க மாட்டிங்கிது.

இந்த லக்ஷணத்துல தோழமை கட்சிக்காரப் பயகளும் எதிர்க்கட்சிக்காரப்பயகளும் பந்த் நடத்த போறானுவளாம். நாடு உருப்புடும். ஏண்டா வெண்ணெய்ங்களா, கவர்ன்மென்ட் செய்றது பிடிக்கலைன்னா, நீங்க கொடுக்கிற ஆதரவை வாபஸ் வாங்குங்களேண்டா. அதுக்கு ஒரு பயலுக்கும் துப்பு இல்லை. அத்த விட்டுப்புட்டு மக்களை பாதிக்கிற மாதிரி ஏண்டா பந்த் நடத்துறீங்க. ஒங்கள மாதிரி ஆளுங்க இருக்கறவரைக்கும் நாடு உருப்படவே உருப்படாது.

இல்லை, இனிமேல் எல்லா பஸ்ஸும் லாரியும் CNG'ல தான் ஓடணும்'னு சட்டம் கொண்டாஙளேன். அதுக்கும் ஒரு பயலுக்கும் திறமை இல்லை. இந்த கூத்தெல்லாம் எங்க போயி முடியப்போகுதோ? இதுல இந்தியாதான் அடுத்த சூபர் பவர்ன்னு சொல்லிக்கிறாங்க. அஜீத், "நான் தான் அடுத்த சூபர் ஸ்டார்"னு சொன்ன மாதிரி இருக்குது.

மீண்டும் எங்கள் வீட்டில் அழுகை ஆரம்பம்

ஐ.பி.எல் மூலம் யாருக்கு என்ன லாபம் கிடைத்ததோ இல்லையோ, எனக்கு நிறைய லாபம். நிதமும் ஒரு த்ரில்லர் படம் பார்க்கும் எஃபெக்டோடு கிரிக்கெட் பார்க்க முடிந்தது. ஒருவழியாக அபியும் கலையரசியின் அழுகையும் இவ்வளவு நாள் இல்லாமலிருந்தது. ஏதோ திருவிழா முடிந்த ஊர் போல் கிரிக்கெட் இல்லாமலிருப்பது மனதை உறுத்தித் தள்ளுகிறது. இதாவது பரவாயில்லை, வீட்டில் மறுபடியும் கோலங்களும் அரசியும் அழ ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.
மெகா சீரியல் தயாரிப்பாவர்கள், ஐ.பி.எல்லால் ரொம்பவே நொந்து போயிருக்கிறார்கள். அவர்களது டி.அர்.பி ரேட்டிங் எல்லாம் ரொம்பவே குறைந்து போயிருந்தது. இப்போது ஐ.பி.எல் முடிந்ததும், "எங்க சீரியலை இவ்வளவு நாள் பார்க்காம இருந்தீங்கள்லடா! இந்தா பிடி, அடுத்த சில எபிசோடுகளுக்கு அழுது குளியுங்கடா" என்று சாபம் விட்டுவிட்டார்கள்.
இனி, வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே என்றுமே நிறைவடையாத கோலங்களையும், கதையே இல்லாமல் ஜௌ மிட்டாயாக நீளும் அரசியையும், பார்த்தாக வேண்டும்.
சீக்கிரமா அடுத்த ஐ.பி.எல் எபிசோடைக் கொண்டாங்கப்பா!!!

இப்படியும் பணம் பண்ணலாம்

நண்பனின் கல்யாணத்திற்காகச் சென்னைக்குக் காரிலே செல்லலாம் என்று முடிவு செய்து, சனிக்கிழமை அதிகாலையிலேயே பெங்களுரிலிருந்து புறப்பட்டோம். போகும் வழியில் வேலூரில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருக்கும் தங்கக்கோயிலையும் தரிசித்துவிட்டுப் போகலாம் என்றும் முடிவானது. உறவினர் ஒருவர் கோயிலைப்பற்றி ஆஹா ஓஹோவென்று சொன்னது கோயிலுக்குப் போகும் ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. பெங்களுரிலிருந்து மூன்று மணி நேரத்தில் வேலூர் வந்தாயிற்று. வேலூர் ஊருக்குள் சென்று இந்தக்கோயிலை வந்தடைய இன்னொரு மணி நேரமாகிவிட்டது.

சரியாக 11 மணிக்கு காரை பார்க் செய்து விட்டு வரும் பொழுது தான் கவனித்தேன், "தரிசன நேரம் 4" என்று போடப்பட்டிருந்தது. சில கௌன்டர்களும் அருகில் இருந்தன. விசாரித்த போது, ஃரீ தரிசனம் பெற 4 மணி நேரம் காக்க வேண்டியிருக்கும் என்றார்கள். "அப்போ சீக்கிரம் தரிசனம் செய்யணும்னா என்ன செய்யணும் என்று கேட்டதற்கு", ஆளுக்கு 100 ரூபாய் டிக்கட் வாங்கினால் ஸ்பெஷல் தரிசனம் கிடைக்கும். அதற்கு காக்க நேரிடாது என்று பதில் வந்தது. எனக்கு இந்த மாதிரி காசு கொடுத்து இறவனைக் காணும் பழக்கம் ஏனோ பிடிக்காது. இருந்தாலும் 4 மணி நேரம் பொறுத்திருக்க யாருக்கும் பொறுமை இல்லை. கேட்ட தொகையைக்கட்டி விட்டு உள்ளே செல்லலானோம்.

இந்தக் கோயிலை, நாராயணி பீடத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கட்டியிருக்கிறார்கள். 300 ஏக்கர் பரப்பளவில் ஒரு பெரீஈஈய தோட்டத்தை அமைத்து, அதற்கு நடுவில் ஓர் குளத்தையும் அமைத்து, அதற்கு நடுவில் பொன் தகடுகளால் நாராயணி(லக்ஷ்மிக்கு இன்னொரு பெயர்)சன்னதி அமத்திருக்கிறார்கள். உள்ளே சென்ற பிறகு தான் தெரிந்தது, எல்லோருமே 100 டிக்கட் வங்கித்தான் உள்ளே வந்திருக்கிறார்கள் என்று. உள்ளே வரும் எல்லோரையும் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரமாவது வளைந்து வளைந்து போகும் படி செய்திருக்கிறார்கள். ஏனோ தெரியவில்லை. ஃரீ என்ட்ரி வழியாக வரும் பக்தர்களுக்கான பாதை, டிக்கட் கொடுத்து வரும் பக்தர்களுக்கான பாதையைவிட நன்றாகவே இருக்கிறது. கோயில் முழுவதும் பொன் பூசப்பட்ட தகடுகள்ளல் செய்யப்பட்டது என்று சொல்கிறார்கள். சன்னதிக்குச் சென்றதும். பிரஹாரத்தை முதலில் சுற்றிவிட்டுத்தான் தேவியை தரிசிக்க முடியும். ஆனால் பிரதக்ஷிணம் செய்யும் வழியை மாற்றி வைத்திருக்கிறார்கள். கோயில் ஆகம விதிப்படி இது தவறானது. டிக்கட் வாங்கியவர்களுக்கு மட்டும் பிரசாதம் உண்டு. மற்றவர்கள் விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டும்.

கோயிலுக்கு வரும் அத்தனை பேரும், கோயிலில் ஜொலிக்கும் தங்கத்தைப் பார்த்தவண்ணம் தான் இருக்கிறார்களே தவிர யாரும் பக்தி சிரத்தையோடு சாமி கும்பிட்டார்களா என்பது சந்தேகமே. (என்னையும் சேர்த்துத்தான்). எனக்கென்னவோ பணம் பண்ணுவதற்குத்தான் இப்படி கோயிலைக் கட்டியிருக்கிறர்களோ என்று தோன்றுகிறது. இம்மாதிரியான ஹை-டெக் கோயில்களைவிட இறை வழிபாட்டிற்காகவே கறுங்கற்களாலான தொன்மையான கோயில்களில் மனமொருமித்து, இறவனை தியானிக்க முடிகிறது என்பது எனது தாழ்மையான கருத்து.

பள்ளித்தலமனைத்தும் கோயில் செய்துவோம் என்று பாரதி சொன்னார். பணம் செய்வதற்காகப் பள்ளிகள் திறக்கப்படும் போது, கோயில்களை மட்டும் ஏன் விட்டுவைப்பானேன் என்று நினைத்து விட்டார்கள் போலும்!!

ஊடகங்களின் நாடகம்

இன்று கர்னாடகா தேர்தல் முடிவுகள் தான் ஒவ்வொரு செய்தி தொலைக்காட்சியிலும் ஹாட் டாபிக். 100 தொகுதிகளின் முடிவுகள் தெரிந்த நிலையில் பி.ஜே.பி. தான் தனிப்பட்ட முதலிடம் வகிக்கும் பொழுது, சில செய்தித் தொலைக்காட்சிகள் அக்கட்சியை இரண்டாவது நிலைக்குத்தள்ளிவிட்டு, இரண்டாவது நிலையிலுள்ள காங்ரஸிற்கு முதலிடம் கொடுத்து அறிவிக்கின்றன.

உண்மையை மக்களுக்குச்சொல்வதில் பாரபட்சமின்றிக் கொடுப்பது தான் செய்தியாளர்களின் தலையாய கடமை. ஆனால் இப்படி ஒரு அரசியல் கட்சிக்குப் பாரபட்சமாக நடக்கும் செய்தியாளர்களை என்னவென்று சொல்ல?இந்தப்பதிப்பை எழுதும் பொழுது, யாருமே பெரும்பான்மை பலம் பெற்றிருக்கவில்லை. ஆனால், இப்பொழுதே யாரும் யாரும் கூட்டு சேரக்கூடும் என்று இப்போதே தொலைக்காட்சியில் அலசத்தொடங்கி விட்டார்கள். எது எப்படியோ, நல்லதொரு அரசு அமைந்தால் நல்லது தான்.

ஒரு சகாப்தம் நிறைவடைகிறது

முட்டி மோதி, தட்டித் தடுமாறி பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலைத்தை ஒரு வழியா திறந்துட்டாங்க. வந்து போகும் பயணிகளும் விமானிகளும் புதிய விமான நிலையத்தை ஆஹா ஓஹோன்னு புகழ்ந்து தள்ளுறாங்க. ஆனா, எனக்கென்னவோ பழைய விமான நிலையத்தை நினைத்தால் தான் பாவமா இருக்கு. ஒரு வயதான ஊழியன், தனது ஆயுட்காலம் முழுதும் ஒரு கம்பெனிக்காக உழைத்து ஓய்ந்து ரிடையர் ஆகி வீடு திரும்புவது போலத்தான் இருக்கு. பழைய விமான நிலையத்தை மூடக்கூடாது என்ற ஓலக்குரல்கள் பல எழுந்த வண்ணம் இருக்க, தனது கடமையை நாட்டிற்காக இவ்வளவு நாள் செய்து விட்டு, "போதும்டா சாமி! இவ்வளவு நாள் உழைச்சது போதும். இனிமேலும் முடியாது" என்று அந்த பழைய விமான நிலையம் கூறுவது இருக்கிறது.

பம்பாய் டெல்லி அளவு பெரிய நிலையமாக இல்லாவிட்டாலும், அவைகளுக்கு ஈடு கொடுத்து ஒரு நாளில், பல விமானங்கள் வந்து போக அனுமதித்திருக்கிறது. பழைய விமான நிலையமட்டுமன்றி, பெங்களுர் வானமே வெறிச்சோடிப்போய் விட்டது. ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடத்திற்கொரு விமானத்தைப் பார்த்த கண்கள், வெறிச்சோடிக்கிடக்கும் வானத்தைப்பார்க்கவே சகிக்கவில்லை. ஆகாயத்திற்கே இதைப் பொறுக்கமுடியவில்லை போலும். நேற்று மாலை கோடை வெப்பத்திலும், பெங்களுர் வானம் அழுது தீர்த்தது. பெங்களுர் வரும் வெளியூர் குழந்தைகள், விமானங்களைப் பார்த்து மகிழ்ந்து சிரிக்க ஒரு காரணாமாயிருந்திருக்கிறது. இனி பெங்களுர் வானில் விமானங்களைக் காண்பது அரிதாகிவிடும். விமானங்களைக்காட்டி குழந்தைகளுக்குச் சோறுட்டும் தாய் மார்கள் வேறு வழி தேட வேண்டும். பந்த் செய்ய முனைவோர் விமான நிலையத்தை முற்றுகையிட 40 கிலோமீட்டர் பயணிக்க வேண்டும். சென்னை மாதிரி அக்கம் பக்கத்திலுள்ள நகரத்திற்குச் செல்வோர் விமானப் பயணங்களை மறக்க வேண்டி வரும்.

ஆரவாரமிழந்து ஆர்பாட்டமிழந்து யாரும் கவனிப்பாரின்றிக் கிடக்கும் அந்த கிழட்டு பழைய விமான நிலையத்தைப் பார்க்கவே மனம் சங்கடமாக இருக்கிறது. ஒரு கம்பெனியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவரின், அனுபவத்தை நாடி பல கம்பெனிக்கள் அவர்களுக்கு கௌரவ பதவி கொடுக்கின்றன. சில முக்கிய முடிவுகளை அவர்களிடம் ஆலோசனை செய்கிறார்கள். அதே மாதிரி முக்கியமான வி.ஐ.பிக்கள் வந்து போகவும், அக்கம் பக்கத்திலுள்ள ஊர்களுக்குச் செல்லும் விமானங்களையும் இங்கிருந்து இயக்கினால், நல்லது. எனினும் பல வருடங்களாய் நாட்டிற்குப் பணியாற்றிய ஒரு ஊழியனின் சகாப்தம் நேற்றோடு இனிதே நிறவடைந்தது.

ஆஹா!! ஹிந்தி திரையுலகம்

ஐ.பி.எல் மாட்ச் பார்க்க விடாமல், ஜீ டி.வி.யில் ஒளிபரப்பாகும் ஃபிலிம் ஃபேர் அவார்ட் நிகழ்ச்சியைத்தான் பார்க்கணும் என்று இன்று மேலிடத்து உத்தரவு. வேற வழி! அதனால கிரிக்கெட்டுக்கு கல்தா கொடுத்து விட்டு ஜீ டி.வியை ட்யூன் செய்யலானேன். அதுவும் நல்லதுக்குத்தான். மேலிடத்து பெர்மிஷனுடன் அறைகுறை நங்கையர்களை ரசிக்க முடிந்ததே.
நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கியர்கள் கரன் ஜோஹரும் சாஜித் என்ற இரு இளம் இயக்குனர்கள். மெய்யாலுமே இவர்களுக்கு உடம்பு பூரா மச்சம் இருக்கணும்பா. வர்றவள் போறவள் எல்லாரும் கன்னத்தில் கிஸ் அடிக்காளுங்க. அப்பட்டியே எவளாச்சும் அடிக்கலைன்னா, இவனுங்களே கேட்டு வாங்கிக்கிடறானுங்க.
இப்படித்தான் லார தத்தாவை கலாய்ச்சானுங்க.

"லாரா, நீ செம ஹாட்டா வந்திருக்கே", கரன்.

"ஒஹ் ரொம்ப தாங்க்ஸ்" லாரா.

"எங்கே எனக்கு ஒரு உம்மா கொடு", கரன்.

அழுத்தமாக ஒரு உம்மா, கரன் கன்னத்தில்.

யப்பா, இதெல்லாம் தமிழ் சினிமா உலகத்தில் நடக்குமா. இது போதாதுன்னு, ஷாருக்கான் மனைவியிடம், "ஐ லவ் யூ" என்று பப்ளிக்கா சொல்லுறானுங்க. கட்டிப்பிடிச்சு மறுபடி கன்னத்தில் ரெண்டு உம்மா. ஆஹா இன்னா கலாசாரம்பா.

அடுத்த தபா, மேலிடத்திடம் எந்த ஹிந்தி டி.வி.யில் அவார்ட் ஃபங்க்ஷன் போடுறாங்கன்னு நானே சொல்லலாம்னு இருக்கேன்.

அரசாங்க ஆஸ்பத்திரி மீது காண்டு ஏன்?

"கழுத்துவலித்தொல்லையால் முதலமைச்சர் மருத்துவமனையில் அனுமதி" - செய்தி. ராமசந்திரா ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டு டாக்டர்கள் இவரை பரிசோதித்து வருகிறார்களாம். ஒரு மாநிலத்தின் முதலமைச்சர், ஏன் அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில் போய் சிகிச்சை செய்துகொள்ளவில்லை? இவரே அரசாங்க ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகலைன்னா, அங்கே வசதிகள் சரியா இல்லைன்னு தானே அர்த்தம்? இல்லை, அங்கு வேலை பார்க்கும் டாக்டர்கள் மேல் நம்பிக்கை இல்லையா? அவர்கள் திறமையில் சந்தேகமா? ஏன் இடஒதுக்கீட்டில் மருத்துவம் படித்து, இட ஒதுக்கீட்டிலேயே அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியிலே வேலையும் கிடைத்தவர்கள் எந்த அளவிற்கு சிகிச்சை கொடுப்பார்கள் என்ற அச்சமா? இல்லை, இவர் அங்கு போனதால் ஏழை எளிய மக்களுக்கு சிகிச்சை கொடுக்காமல், டாக்டர்கள் தன்னை கவனிக்க வந்துவிடுவார்கள் என்பதற்காக அங்கு போகாமலிருக்கிறாரா? எந்த அரசாங்க ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைந்தாலும் நுழைவாயிலில் கருணாநிதியின் படத்தைத்தான் மாட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வர் என்று சொல்லிக்கொள்பவர், இப்படி செய்வது ஒரு தப்பான முன்னுதாரணம்.

இதைப்பற்றியெல்லாம் ஞானி தனது 'ஓ' பக்கங்களின் குட்டு என்று எழுதுவாரா தெரியாது. அதனால் தான் நான் முந்திக்கொண்டேன்.

உனக்கு மட்டுமா தம்பி?!

எங்க அப்பா கடைக்கு பக்கத்தில் ஆர்ய பவன் ஹோட்டல் இருக்கிறது. நெல்லை சைவ பிள்ளைமார் ஹோட்டல். டிஃபன் வகைகள் வெகு ஜோராக இருக்கும். அப்பா கடைக்கு எப்போ போனாலும் அநேகமாக இங்கு ஒரு விசிட் அடித்து விடுவேன். அப்பாவை ஒரு பத்து நிமிஷம் நச்சரிக்க வேண்டும். "சந்தைக்குப் போணும்; ஆத்தா வையும் காசு கொடு" என்று 16 வயதினிலே படத்தில் கமல்ஹாசன் ரஜினியை நச்சரிப்பதுபோல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தால் "போய்த் தொலை" என்று ஐந்தோ பத்தோ கொடுப்பார். நேரே இந்த ஹோட்டலுக்குத்தான் விஜயம்.
ஒரு முறை (ஆறோ ஏழோ படிக்கும் போது) சில முக்கியமான கஸ்டமர் வந்திருக்கும் போது, நான் கடைக்குள்ளே என்ட்ரி கொடுத்தேன். எப்போதும் போல தலைச் சொரிந்து கொண்டே "அப்பா" என்றேன். ஒண்ணுமே கேட்காமல் பத்து(!) ரூபாய் எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டார். "கஸ்டமர் வந்திருக்கும் போது, இவன் மானத்தை வாங்க வேண்டாம்" என்று நினைத்தாரோ என்னவோ? "ஆஹா! இப்படி கஸ்டமர் வந்திருக்கும் போது அப்பாவிடம் பணம் கேட்காமலேயே கரந்துவிடலாம் போலிருக்கே" என்ற உண்மை வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு தான் தெரிந்தது.

பத்து ரூபாய் கிடைத்தது பெரிய பொக்கிஷம் மாதிரி. நேரே ஆர்ய பவன் போனேன். இதற்கு முன் சாப்பிடாதது என்னென்ன என்று பட்டியலிட்டேன். ஒவ்வொண்ணா ஆர்டர் செய்தேன். ஒவ்வொன்றையும் ஆர்டர் செய்யும் முன் சர்வரிடம், இதன் விலை எத்தனை? விலைப்பட்டியலில் போட்டிருக்கும் விலையும் இவன் சொல்லும் விலையும் ஒன்றுதானா என்று வெரிஃபை பண்ணிக்கொள்வேன். பில் அமௌண்ட் பத்து ரூபாயைத் தாண்டிவிடக்கூடாதே என்ற கவனம் வேறு. (என்னென்ன சாப்பிட்டேன் என்று சொல்ல மாட்டேன். நீங்க அப்புறம் கண்ணு போட்டுட்டீங்கன்னா?) அப்பப்போ அப்பா கொடுத்த பணம் பாக்கெட்டில் இருக்கா என்றும் பார்த்துக்கொள்வேன். (பணம் இல்லாம மாவாட்டணுமே என்ற பயம்!)
ஒரு வழியா சாப்பிட்டு முடித்தபின் பில் பத்து ரூபாய்க்குள்தான் வந்திருப்பதைப் பார்த்து நிம்மதி. அப்பாடா! மாவாட்ட வேண்டாம்! பில்லை எடுத்துக்கொண்டு கௌன்டருக்கு பணம் செலுத்தச் சென்றேன். பில்லை வாங்கிகொண்டவர் பில்லைப்பார்த்தார், என்னைப்பார்த்தார். என்ன நினைத்தாரோ, "உனக்கு மட்டுமா தம்பி?" என்று கேட்டார்.

அவர் ஏன் அப்படிக் கேட்டார் என்று புரியவில்லை. ரொம்ப ஜரூரா "ஆமாண்ணே" என்று வெள்ளந்தியாக தலையாட்டினேன். கடைக்குத் திரும்பி வந்ததும் அப்பாவிடம் மீதி சில்லரைக் காசைக் கொடுக்க (அப்போதெல்லாம் பாக்கெட் மணி கிடையாது), "என்னடா இவ்வளவு தானா?" என்றார். "ஆமாம்பா. அந்த ஹோட்டல்ல கூட உனக்கு மட்டுமா தம்பின்னு கேட்டான்" என்று சொல்லித் தொலைத்தேன். அவ்வளவு தான். கடையில் இருந்தவர்களெல்லாம் ஒரே சிரிப்பு. அப்பவும் எனக்கு ஒண்ணுமே புரியவில்லை. ஆனால் அப்பா மட்டும் தலையில் அடித்துக்கொள்ளாத குறையாக பையில் மீதிக்காசைப் போட்டுக்கொண்டார்.
வீட்டிற்கு வந்ததும் அம்மாவிடம், " உன் பிள்ளை, கஸ்டமருக்கு முன்னால என் மானத்தையே வாங்கிட்டான். கொடுத்த காசு அம்புட்டையும் செலவழிச்சு தின்னுபுட்டு, ஹோட்டல்காரன் கேலியா பேசினதைக் கூட பெருமையா சொல்லிக்கிறான்" என்று தலையயிலடித்துக் கொண்டார். "ஏண்டா, என்னடா பண்ணின? எதுக்கு அப்பா கோபமா இருக்கார்?", என்று அம்மா கேட்டதற்கு, நான் நடந்ததைச் சொன்னேன். அம்மாவும் சிரித்துக் கொண்டே "நல்ல பிள்ளை டா போ" என்றாள்.
இன்றும் எனக்கு ஹோட்டல் காரன் சொன்னது பிடிபடவில்லை. அப்படியென்ன கேட்டுவிட்டான். "உனக்கு மட்டுமா தம்பி?" என்று தானே கேட்டான். என்னைக் கேலியா செய்தான்? இல்லை எல்லோர் முன்னாலும் அவன் சொன்னதை அப்பாவிடம் சொன்னேனே? அது தவறா? ஒண்ணும் விளங்கலைடா சாமி.

மொழிப்பிரச்சினை

பெங்களூர் வந்து எட்டு வருடங்கள் ஆகியும் இன்னும் ஒழுங்கா கன்னடம் பிடிபடவில்லை. தமிழ் நாட்டுக்கு தண்ணீர் தர மாட்டேன் என்று சொல்லுவதாலேயோ என்னமோ கன்னடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் எண்ணமே வரவில்லை. கொல்கத்தா போய் ஐந்தே மாதங்களில் ஓரளவேனும் பெங்காலி புரிந்து கொள்ள முடிந்தது, ஆனால் இன்னும் கன்னடம் வரவில்லை.
ஆஃபீசிலும் நிறைய ஹிந்தி மக்கள் தான். கன்னடத்தில் மாத்தாட வேண்டாம். அக்கம் பக்கத்திலுள்ள கடைக்காரர்களும் ஹோட்டல்காரர்களும் (கன்னடர்களாகவே இருந்தும்) நன்றாகவே தமிழ் பேசுகிறார்கள். அப்படியே யாராவது கன்னடத்தில் மாத்தாட ஆரம்பித்தால், "கன்னடா கொத்தில்லா" என்று சொல்லிடுவேன். அவர்களும் எனக்கு தெரிந்த ஹிந்தியிலோ ஆங்கிலத்திலோ சில சமயம் தமிழிலேயே கூட பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அதனால் கன்னடம் தெரியவில்லை என்பது ஒரு குறையாகவே இருந்தது கிடையாது. என் மனைவிக்கும் கன்னடம் அவ்வளவாக தெரியாது. (தமிழே முழுசா தெரியாது. இதுல கன்னடம் மட்டும் தெரியுமா?).
முதன் முதலில் மொழிப்பிரச்சினை உருவானது, எங்கள் வீட்டிற்கு வேலை செய்ய வந்த பெண்மணி மூலமாக. அவளுக்கு தமிழ் தெரியாது, ஹிந்தியும் ஆங்கிலமும் புரியாது. கன்னடம் மட்டுமே தெரியும். மைசூர் பக்கத்திலுள்ள
மாண்டியா தான் சொந்த ஊர். (எப்போ தமிழ் நாட்டிற்கு எதிராக கலவரம் வந்தாலும் இங்கு தான் ஆரம்பமாகும்) அவள் எதோ கேட்க, நான் எதோ சொல்ல, அவள் கேட்டதற்கும் நான் (என் மனைவியையும் சேர்த்து தான்) சொன்னதற்கும் சம்பந்தமே இருந்திருக்காது போலும். அவள் தலையில் அடித்துக்கொண்டு சிரிப்பாள். என் முகம், பணத்தை எல்லாம் இழந்து விட்ட வடிவேல் மூஞ்சி கணக்கா ஆகிடும். தொடப்பம் எங்கேன்னு கேட்டிருப்பாள், இவ்வளவு தான் பாத்திரம் இதை மட்டும் தேய்த்தால் போதும் என்பேன். நான் சொல்வது அவளுக்கு புரியாமல் அவளே தொடப்பத்தைத் தேடி எடுத்து கொள்வாள். குழாயில் தண்ணீர் வரவில்லை என்றால், துணியை நானே உலர்த்தி கொள்கிறேன் என்பாள் என் மனைவி.
இந்த மாதிரி அவள் என்ன சொல்கிறாள், நாங்கள் என்ன சொல்கிறோம் என்றே புரியாமல், நிறையவே சர்க்கஸ் கூத்துக்கள் நடக்கும்.
இப்படி அல்லல் பட்டு இன்றளவும், கன்னட சரஸ்வதி என் நாவில் குடி கொள்ள மறுக்கிறாள்.