கதை கேளு கதை கேளு - 2

கதை கேளு கதை கேளு - 1

சுரேஷ்,

என் எண்ணங்கள் அனைத்துக்கும்

வண்ணங்கள் பல கொடுத்தாய்!

உன்னை நான் கடந்து

சென்ற போதெல்லாம்

என் மனதை கடத்திச் சென்றாய்

வேகமாயிருந்த என்னுள்

வெட்கம் வரவைத்தாய்

புயலாயிருந்த என்னை, உன்

புன்னகையால் பணியச் செய்தாய்

இவ்வளவும் செய்த நீ,

என்னிரு கன்னங்களில் பல,

சின்னங்கள் பதிப்பதெப்போது?

தனியாகப் பிறந்த நாள்

கொண்டாடும் நீ

என்னோடு சேர்ந்து மணநாள்

கொண்டாடுவதெப்போது?

அனு,
BE Electrical Engineering,

Final Year Electrical Engineering,

Anna University

இதைப் படித்தபோது தான் சுரேஷ் சப்த நாடியும் ஒடுங்கி வெலவெலத்துப் போய் நின்றான். என்னடா பேந்தப் பேந்த முழிக்கிறே என்று அம்மா மறுபடியும் கேட்டதும் தான் நினைவுக்கு வந்தவன், "This is all rubbish. என்னை யாரோ வேணும்னே இப்படி பண்ணறாங்க. இதை நான் சும்மா விடமாட்டேன்" என்று கூச்சல் போட ஆரம்பித்து விட்டான்.

"என்னாச்சும்மா" என்று வினோத்தும் நுழைய, சுரேஷுக்கு வந்த கார்டை அவனிடம் நீட்டினாள். அதை படித்த வினோத்துக்கு அதிர்ச்சியைவிட சிரிப்பு தான் வந்தது.

"டேய் கண்ணா, இந்த பூனையும் பாலக் குடிக்குமான்னு இருந்துட்டு,இப்படி ஒரு காரியம் வேற பண்ணியிருக்கியா. சொல்லவே இல்லை. அம்மா, காலேஜுல எல்லா பசங்களும் அந்தப் பொண்ணு அனு கூட இரண்டு நிமிஷம் பேச மாட்டோமான்னு அலையறாங்க. பையன் என்னடானா, சைலன்டா இருந்து வேலை பார்த்திருக்கானே"என்றவுடன், சுரேஷுக்கு கோபம் மூக்கின் நுனிக்கே வந்து விட்டது.

சுரேஷ், "டேய் நாயே, தினமும் நீயும் நானும் தானே சேர்ந்து போயிட்டு வரோம். என்னிக்காவது அந்தப் பொண்ணு கிட்ட நான் பேசறதைப் பார்த்திருக்கியா சொல்லு"

அம்மா, "டேய் அவன் கிட்ட ஏன் சாடறே? வினோத், இப்போ இதைப் பற்றி ஒண்ணும் பேச வேண்டாம்.எல்லோரும் முதல்ல போகட்டும்". வெளியில் வந்து, "என்னப்பா சாப்பாடெல்லாம் எப்படி இருந்தது. எல்லோரும் நல்லா சாப்பிட்டீங்களா?" ஒரு நண்பன், "அம்மா, சாப்பாடு சூப்பர் மா. நாங்கள்லாம் கிளம்பறோம். சுரேஷ், பார்க்கலாம்டா"

எல்லோரும் போன பிறகு, "ம்ம் இப்போ சொல்லு, யாரிந்த பொண்ணு"

சுரேஷ், "அம்மா அந்தப் பொண்ணு பழவந்தாங்கல் ஸ்டேஷன்ல ஏறுவா. அதுவும் லேடீஸ் கம்பாட்மென்டில் தான் ஏறுவா. அவ்வளவு தான் தெரியும்"

அம்மா, "ஓ இவ்வளவு நோட் பண்ணி வச்சிருக்கியா"

சுரேஷ், "அம்மா என்ன நீ. எல்லாப் பசஙளும் தான் அவளுக்கு லுக் விடறானுங்க"

அம்மா, "ஆனா, அவள் உனக்கு தானே லவ் லெட்டர் எழுதியிருக்கா"

சுரேஷ், "அம்மா படுத்ததேம்மா. இது அந்தப் பொண்ணு எழுதியிருக்கறது இல்லை. அவ்வளவு தான்"

அம்மா, "ஏன் உனக்கு அவளோட எழுத்து எப்படி இருக்கும்னு தெரியுமா?"

வினோத், "இது girls எழுத்து மாதிரிதான் இருக்கு"

சுரேஷ், "ஐயோ அம்மா, ஓவெரா பில்ட் அப் கொடுத்துண்டே போகாதே. சத்தியமா சொல்லறேன், அந்தபொண்ணு கூட நான் பேசினதே கிடையாது"

வினோத், "ஆ ஆ, யார் கிட்ட பொய் சொல்லறே, போன மாசம் கூட அந்தப் பொண்ணு கூட கல்சுரல் பிரொகிராம் காம்பியர் பண்ணினியே. அதுக்குள்ள பேசினதே கிடையாதுன்னு சொல்லறே"

சுரேஷ், "டேய் வினோத், சேம் சைட் கோல் போடாதே டா. சேர்ந்து காம்பியர் பண்ணினோம். ஆனால் ஒண்ணும் பேசலை"

"ஆமாம், அவளும் உன் கிட்ட பேசினது மாதிரி எழுதலியே. நீ அவளைப் பார்வையாலேயே மயக்கியிருக்கறதாத் தானே எழுதியிருக்கா?" என்று அம்மாவும் கலாய்க்க ஆரம்பித்தாள்.

"என்ன யார் என்ன எழுதியிருக்கா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே சுரேஷின் அப்பா வந்தார். "அம்மா அம்மா ப்ளீஸ் ப்ளீஸ்" என்று சுரேஷ் சொல்லச் சொல்ல அப்பாவிடம் அவனுக்கு வந்த வாழ்த்து கார்டை நீட்டினாள். அப்பா ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, "ஹ்ம்ம் எனக்கெல்லாம் இந்த மாதிரி யாராவது அனுப்பியிருந்தா, உங்க அம்மாவை கல்யாணம் பண்ணியிருக்க வேண்டாம். All the Best சுரேஷ்" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று விட்டார்.

சுரேஷ், "அம்மா அந்தப் பொண்ணு கூட ஒரு இரண்டு மூன்று தடவை காலேஜ் ஃபங்ஷன்'ல பேசியிருக்கேன். அவ்வளவு தான்"

வினோத், "முதல்ல பேசினதே கிடையாதுன்னு சொன்னே, இப்போ இரண்டு மூணு தடவை தான் பேசியிருக்கேன்னு சொல்லறே. எது உண்மை. அம்மா, இவன் எதையோ மறைக்கிறான்"

சுரேஷ், "நான் எதையும் மறைக்கலை. இது யாரோ வேணும்னே என்னை கலாய்க்கறதுக்காக இப்படி அனுப்பியிருக்காங்க"

அம்மா, "அப்போ நாளைக்கே இதை கன்ஃபர்ம் பண்ணிடுவோம். அந்தப் பொண்ணு கிட்டே போய் கேளு. எனக்கு இந்த மாதிரி கார்ட் அனுப்பினியான்னு?"

சுரேஷ், "அவ்வளவு தான். அந்தப்பொண்ணு ப்ரின்சிபால் கிட்ட புகார் கொடுத்ததுன்னா, இவ்வளவு நாள் கட்டிக்காத்த மானம் எல்லாம் கப்பலேறிடும். எனக்கு தெரியும், இதை எப்படி விசாரிக்கணும்னு. மறுபடியும் சொல்லறேன், இது அந்தப் பொண்ணு எழுதினது இல்லை" என்று பொறிந்து தள்ளி விட்டு தன் அறைக்குச் சென்றுவிட்டான்.

படுக்கையில் படுத்தவனுக்கு தூக்கம் வருமா? "யார் இப்படி செய்திருப்பார்கள்? எவ்வளவோ கலாய்த்திருக்கும் நண்பர்கள், ஒரு பெண்ணின் பெயரை உபயோகப்படுத்தும் அளவிற்குப் போக மாட்டார்கள். தெரிந்து விட்டால் பிரச்னையாகிவிடும். அனுவைப் பற்றி தெரிந்த யாரோ தான் செய்திருக்க வேண்டும். காலேஜ் நண்பர்கள் தவிர வேறு யாருக்கும் அவளைத் தெரியாது. ஒரு வேளை அனுவே தான் இதை அனுப்பியிருப்பாளோ? இந்த எண்ணம் மனதிற்குள் வர, தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டான். இப்படியெல்லாம் கூட எழுதும் பெண்ணா? அவளைக் கவரும் படி அப்படி என்ன செய்து விட்டேன். போன வருஷம் Quiz போட்டியில் நான் ஜெயித்ததை முதல் வரைசியிலிருந்து பார்த்தாளே, அப்போது impress செய்திருப்பேனோ? மாணவர்கள் கோரிக்கையை ப்ரின்சிபாலிடம் எடுத்துறைத்து எல்லா மாணவர்களாலும் பாராட்டப்பட்டேனே, அப்போது என்னைப் பிடித்திருக்குமோ? இல்லை நானும் அவளும் கல்ச்சுரல் ப்ரோகிராம் காம்பியர் செய்தோமே, அப்போது கவர்ந்திருப்பேனோ.

அவளை ஒரு ஐந்தாறு முறை நேருக்குநேர் பார்த்திருப்பேன். பெரிசாக எதுவும் பேசியது கூட கிடையாது. அப்புறம் எப்படி இவள் இப்படியொரு கார்ட் அனுப்பியிருக்கிறாள். அதுவும் என் கைபேசிக்கோ மெயிலுக்கோ அனுப்பாமல் வீட்டுக்கு அனுப்பியிருக்காளே. ஒரு வேளை, நிஜமாகவே என்னை விரும்புகிறாளா? என்னைவிட personality'யானவர்கள் கல்லூரியில் நிறைய பேர் இருக்கும் போது, என்னை ஏன் விரும்ப வேண்டும்?

சீ சீ, என்ன இது இப்படியெல்லாம் நினைக்கிறேனே. என்னா ஆச்சு எனக்கு. இது அவள் அனுப்பிய கார்ட் இல்லை. இது யாரோ என்னை கலாய்ப்பதற்காகத் தான் செய்திருக்கிறார்கள்" என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டு புரண்டு படுக்கையில், அவன் கைப்பேசி மணியொலித்தது. "யாரிந்த வேளையில் என்று எடுத்துப் பார்த்தவனுக்கு, புதிதாக ஒரு நம்பரிலிருந்து அழைப்பு. படுத்த படியே ஹலோ என்று சொன்னவன், தூக்கிவாரிப் போட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தான்" .
மறுமுனையிலிருந்து, "Is this சுரேஷ்" என்று ஹஸ்கியாக ஒரு பெண்ணின் குரலைக் கேட்டு.

தொடரும்...

கதை கேளு கதை கேளு

எவ்வளவு நாள் தான் சுய புராணம் பாடியே பதிவுகள் போடுவது. நம்ம கற்பனைக்குதிரியும் எவ்வளவு தூரம் தான் போகிறதென்று பார்த்து விடலாம் என்ற தைரியம் வர, இதோ நான் நானே எழுதும் கதை.

நன்றி: பிளாக்ஸ்பாட் வலைத்தளம்! எதிர்ப்பெதுவும் தெரிவிக்காமல் வாய் மூடி இதை பிரசுரித்ததற்காக!
------------------------------------------------------------------------------------------------
"சுரேஷ் இன்னிக்கு உன் பிறந்த நாள்டா. எழுந்திரு எழுந்திரு." குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே அவனது பிறந்த நாளை அம்மா தான் ஞாபகப்படுத்துவாள்.
சுரேஷ், டீனேஜ் முடிந்து இருபதுகளில் அடியெடுத்து வைக்கிறான். ஒவ்வொரு பிறந்த நாளன்றும் ஆண்டவன் தனக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நாட்களில் ஒரு வருடத்தை முழுமையாகக் கழித்துக் கொண்டுவிட்டானே என்ற காரணத்தாலேயே, பிறந்த நாளையும் ஒரு சாதாரண நாள் போலவே கழிப்பவன்.
சுரேஷ் கிண்டி அண்ணா பல்கலைகழகத்தில், பொறியியல் Electronics & Communications இறுதியாண்டு படிக்கும் மாணவன். தாம்பரத்திலிருக்கும் தனது வீட்டிலிருந்து ரயில் பஸ் என மாறி கல்லூரிக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கும் day scholar. மாநிறத்துக்கும் சற்றே குறைவான நிறம். வசீகரிக்கும் அழகு இல்லாவிடினும், கண்களாலும் சிரிப்பாலுமே மற்றவரகளை தன் மீது ஈர்க்கும் தோற்றம். நிறைய நண்பர்கள்.

அவனது தோழர்கள் அவன் வீட்டுக்கு வந்திருந்து ராப்பகலாக இருப்பது ரொம்ப சகஜம். அவனது அம்மா அப்பாவையும் அவர்கள், அம்மா அப்பா என்றே கூப்பிடுவார்கள். சில் பேர் சமையலறைக்கே சென்று "அம்மா ஒரு காஃபி கிடைக்குமா" என்று கேட்கும் அளவுக்கு அவ்வளவு நெருக்கம். பெண்களிடம் கடலை போடாவிட்டாலும், ஹாய் ஹலோ என்று ஒரு புன்னகைப்புடன் இருப்பவன். இதனாலேயே பெண்களுக்கு இவன் மேல் ஒரு தனி மரியாதை. அழகான பெண்களை தவறாது சைட்டும் அடிப்பவன். எப்போதுமே கண்களை நோக்கிப் பேசுபவன்.
அம்மா எழுப்பியதும் போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொள்ளாமல், உடனே எழுந்து கல்லூரிக்குச் செல்லத் தயாரானான். குளித்து முடித்து அம்மா அப்பாவிடம் ஆசீர்வதம் வாங்கிக் கொண்டு கல்லூரிக்குப் புறப்படலானான். தாம்பரத்தில் ரயிலேறியதுமே, நண்பர்கள் Happy Birth Day வாழ்த்து சொன்னார்கள். எல்லோரது வாழ்த்துக்களையும் ஒரு புன் முறுவலுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்.
சில நண்பர்கள், "என்ன மாப்ளே, காலேஜ் லைஃப்ல இது தான் உன் கடைசி பொறந்த நாளு. பார்ட்டி ஏதும் கிடையாதா?"
"இல்லைடா மச்சான். பிறந்த நாளெல்லாம் எனக்கு அப்படி ஒண்ணும் பெரிய நாளு கிடையாது. "
இன்னொருவன், "இவன்கிட்ட என்னடா கேட்கறது. சாயங்காலம் இவன் வீட்டுக்கு போய் அம்மாவிடம் கேட்டால் ஒரு சூப்பர் treat கொடுக்கப் போறாங்க"
கல்லூரி முடித்து சுரேஷ் வீடு திரும்புவதற்கு முன்னரே சில நண்பர்கள் இவன் வீட்டுக்கு வந்திருந்தனர். அதில் இவனது உற்ற நண்பன் வினோத்தும் இருந்தான். எல்லோரும் இவர்களை அண்ணா தம்பி என்றே நினைத்திருந்தனர். அவ்வளவு அந்நியோன்யம்.
"என்னம்மா நான் வருவதற்கு முன்னாலேயே இந்த தடியனுங்க கிளாஸ் கட் அடிச்சுட்டு இங்க வந்துட்டாங்களா"
"ஆமாண்டா. இது தானே உன் காலேஜ் லைஃப்'ல கடைசி பிறந்த நாள். அடுத்த வருஷம் யார் யார் எங்கெங்கே இருக்கப் போறீங்களோ. அதான் எல்லாரையும் இங்கேயே இருந்து சாப்பிட்டுப் போகச் சொல்லிட்டேன். அப்பாவுக்கும் ஃபோன் பண்ணிச் சொல்லிட்டேன். அவரும் உங்க கூட இன்ன்னிக்கு டின்னர் சாப்பிடறதுக்கு வந்துடறதா சொல்லிருக்கார்"
"ரொம்ப thanks மா"
"சீ போடா. எல்லாரும் நம்ம வீட்டு பசங்க தானே. ஒரு நாள் இவங்க எல்லாருக்கும் சமைச்சுப் போட்டா ஒண்ணும் குறைஞ்சு போயிட மாட்டேன். ஆங், சொல்ல மறந்துட்டேனே. நீ இன்னிக்கு மொபைல் கொண்டு போகலியா. விடாம ஒரே வாழ்த்து மெஸேஜா வந்து குவிஞ்சிருக்கு. எடுத்துப் பாரு"
"நான் பாத்துக்கறேன் மா"
"எல்லாரும் சாப்பிட வாங்கபா. Buffet மாதிரி தான். யார் யாருக்கு என்னென்ன வேணுமோ எடுத்துப் போட்டு சாப்பிடுங்க. சுரேஷ் கொஞ்சம் உள்ளே வாயேன்."

சுரேஷ் உள்ளே சென்றவுடன், அம்மா தாழ்ந்த குறலில், "சுரேஷ் உனக்கு இந்த greeting card'உம் வந்திருக்கு. அதுவும் courier'ல"
"கார்டா? யாரு courier பண்ணியிருக்காங்க?"
பிரித்துப் படிக்க ஆரம்பித்த சுரேஷ் அப்படியே உரைந்து போனான். முகம் வியர்த்து விருவிருக்க ஆரம்பித்து விட்டது. கைகள் நடுநடுங்க வாய்கள் டைப் ரைடர் அடித்தது. அப்போது வினோதும் உள்ளே நுழைய, அம்மா சுரேஷிடம் கண்டிப்போடு கேட்டாள், "யார்டா இந்தப் பொண்ணு. என் கிட்ட கூட சொல்லாம, எத்தனை நாள் இது நடக்குது"

தொடரும்....

புத்தம் புதுக்காலை, இன்று மப்பான வேளை

காலையில் 8 மணிக்கெல்லாம் ஆஃபீஸ் வந்துவிடவேண்டும் என்று சீக்கிரமாகவே அலாரம் எல்லாம் செட் செய்து தூங்கினால், வழக்கம் போல் அலாரத்துக்கு அல்வா கொடுத்து விட்டு 7 மணி வரை தூங்கி விட்டேன். அலரல் குரல் கொடுப்பதால் அதற்கு அலாரம் என்று பெயர் வந்ததோ? எழுந்து பார்த்தால் ஆதவனும் உரங்கி விட்டானோ என்றொரு எண்ணம். வெளிச்சமே இல்லை. பலகணியில் வந்து பார்த்த பிறகு தான் தெரிந்தது, வானம் மப்பும் மந்தாரமுமாக இப்பவோ அப்பவோ, எப்ப வேணாலும் மழை பெய்யலாம் என்றிருந்தது.

எனக்கு விழித்தெழும் போதே மழை பெய்து கொண்டிருந்தாலோ, பலமான காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்தாலோ ரொம்பப் பிடிக்கும். இன்று அந்த மாதிரி ஒரு சீதோஷணநிலை. வானத்தில் மேகக்கூட்டம் ஒன்றையொன்று துரத்திச்செல்ல, அதற்கு தென்னை மர ஓலைகள் பின்னணி இசை கொடுக்க, அடா அடா அடா அங்கேயே நின்று ரசித்துக் கொண்டிருக்க மனம் துடித்தது.

ஊருல குற்றால சீஸன் சமையத்தில் இப்படித்தான் இருக்கும். இந்தக் காட்சியை கார்த்திகா பார்த்திருந்தா 'மேகங்கள் தொட்டுப்பிடிச்சு கண்ணாமூச்சி விளையாடுது'ங்கற மாதிரி ஒரு சூபர் கவிதை எழுதியிருப்பாங்க.

பலகணியிலே நின்றவாறு இயற்கையின் எழிலை ரசிக்க முடியாமல், ஆஃபீஸ் செல்லத் தயாரானேன். வெளியிலே காரெடுத்ததும் ஒரு லேசான சாரல் மழை. அப்படியே கார் கண்ணாடிமேல் ஒரு வெண் பஞ்சு படுக்கை விரித்த மாதிரி ஒரு effect. அவ்வளவு அழகான மழை.

ஆனால் அப்படியே ஓட்ட முடியுமா? பெங்களூர் சாலைகளில் சென்டிமீட்டர் தூரக்கணக்கில் எல்லோரும் ஓட்டுகிறார்கள். வேறு வழியின்றி கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமல், ரசனை என்பது கொஞ்சம்கூட இல்லாதவனாய் இயற்கை செய்யும் ஜாலங்களை ரசிக்க முடியாமல், கண்ணாடி மேல் படிந்திருக்கும் அழகான மழைச் சாரல் திட்டுக்களை, கார் வைப்பர் போட்டு துடைத்து விட்டுத்தான் ஓட்ட முடிந்தது.

"புத்தம் புதுக்காலை பொன்னிற வேளை

என்வானிலே தினந்தோறும் தோன்றும்

புரியாத வாசம் எந்நாளும் ஆனந்தம்"

என்ற அலைகள் ஓய்வதில்லை பாடலை சி.டியில் ஒலிக்கவிட்டவாறே வந்தேன். இந்த மாதிரி இயற்கை விளையாட்டெல்லாம் ஆஃபீஸ் செல்லும் நாளில் தான் வந்து தொலைக்கணுமா?

தின்னுட்டியா??

விஜய் டி.வி நடத்தும் கலக்கப்போவது யார் நிகழ்ச்சியில் ஒருவர், வாழ்க்கையில் அன்றாடம் நடக்கும் சம்பவங்களில் இருக்கும் நகைச்சுவைகளை அழகாகக் கதை போல் சொல்வார். அப்படி என் வாழ்க்கையிலும் சில ஸ்வாரஸ்யமான சில நிகழ்ச்சிகள் நடந்துள்ளது.

சிறு வயதில் (பத்தாவது படிக்கும் போது என்று நினைக்கிறேன்)அப்பாவோடு ஒரு முறை நட்சத்திர ஹோட்டலில் நடக்கும் கான்ஃப்ரன்ஸுக்குப் போயிருந்தேன். இரவு டின்னர் புஃபே (buffet) முறை. நாம போனதே அதற்காகத்தானே?! அப்பா என்னை அம்போ என்று விட்டுவிட்டு அவரது சகாக்களோடு சாப்பிடப் போய்விட்டார். முதல் முறையாக புஃபே டின்னர் சாப்பிடுகிறேன். அதுவும் நட்சத்திர ஹோட்டலில். எதிலிருந்து தொடங்குவது, எதை முதலில் விழுங்குவது என்று ஒரு பெரிய திண்டாட்டாம், மனப்போராட்டம். பிச்சைக்காரன் பாத்திரத்தில், எல்லோர் வீட்டு சாப்பாடும் இருக்குமே. அது மாதிரி ஒரே தட்டில் எதையெல்லாம் எடுத்துக்கொள்ள முடியுமோ, அத்தனையும் எடுத்துக் கொண்டேன். இப்படி நான் சாப்பிடுவதை அம்மா, "அவக்கை மாதிரி சாப்பிடாதே. நீ சாப்பிடுவதை யாரும் எடுத்துண்டு போக மாட்டா" என்று அடிக்கடி திட்டுவாள். இதெல்லாம் எனக்கு செவிடன் காதில் ஊதின சங்கு மாதிரி தான்.

ஒவ்வொரு பதார்த்ததையும் எடுத்துக் கொள்ளும் முன் முன்னால் எழுதியிருக்கும் அதன் பெயரைப் படித்துப் பார்ப்பேன். அது அசைவம் இல்லை என்று தெரிந்த பிறகு தான் எடுத்துக் கொள்வேன்.

இப்படித் தான் ஒவ்வொண்ணா பார்த்துப் பார்த்து எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது, அது என் கண்ணில் பட்டது. அதற்கு முன்னால் எழுதியிருப்பதும் எனக்குப் புரியவில்லை.சரி இது என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள, அங்கு நின்றிருந்த சர்வரிடம், "Is it vegetarian or Non-Vegetarian" என்று கேட்டேன். பின்ன, அம்மாம் பெரிய ஹோட்டல்ல போயி இங்கிஷுல பேசினாத்தானே ஒரு பந்தாவா இருக்கும். அவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை பதில் என்னை இன்னும் சிந்தனையில் ஆழ்த்தியது. ரோஜா அரவிந்சாமி மாதிரி ஒரே வார்த்தையில் அவர் சொன்னது "XXXX". (அவன் என்ன சொன்னான் என்று இறுதியில் சொல்கிறேன். அது என்னவென்று நான் இப்பொழுதே சொல்லிவிட்டால் ஸ்வாரஸ்யம் இருக்காது. கொஞ்சம் பொறுமை காக்கவும் )

நம்ம மரமண்டைக்கு இங்கிலிஷுல கேள்வி மட்டும் தான் பந்தாவா கேட்க முடிந்ததேயொழிய அவர் சொன்னது என்னவென்று புரியவில்லை. அதனால் மறுபடியும் கேட்டேன். அப்படியும் நான் விடவில்லை. மறுபடியும், "Sir, Is it vegetarian or Non-Vegetarian?". இந்த தடவை கொஞ்சம் மருவாதை ஜாஸ்த்தி. அந்தாளுக்கு அப்பவாச்சும் தெரியவேண்டாம். இது வெறும் வெட்டி பந்தா பார்ட்டி. இதுக்கு நாம சொன்னது மண்டையில ஏறலைன்னு. மறுபடியும் அந்தாளு அதே ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான். யாமறிந்த கூட்டு கறிகளிலே இது போல் எங்கும் கேள காணோமே, "இதை try பண்ணிப் பார்ப்போமா" என்று மூளை என்னும் சட்டசபையில், இதைச் சாப்பிடலாமா என்ற மசோதாவைத் தாக்கல் செய்தேன். மூளை தலைமைச் செயலகமான மனதை கன்சல்ட் செய்ய, மசோதாவிற்குப் போதிய ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. மசோதா நிராகரிக்கப்படவே, ச ச இந்தப் பழம் புளிக்கும். இது என்ன எழவோ, சரி போனா போறது. அப்புறமா வந்து பார்த்துக்கலாம் என்று மனதை தேற்றிக் கொண்டு அடுத்த டிஷ் நோக்கி நகரலானேன்.

எதிர்த் திசையிலிருந்து அப்பாவும் எதோ எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அவரிடம் அப்பா, "XXXX அப்படின்னா என்ன" என்று கேட்டேன். அது என்ன ஏதென்று அப்பா சொல்லாமல் அவர் கொடுத்த reaction இருக்கே, அது இன்றும் என் கண் முன்னால் அப்படியே இருக்கிறது. "தின்னுட்டியா???" அவர் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தையே இது தான். "டேய் அது XXXXடா. நெஜமா சொல்லு தின்னையா இல்லையா"

"இல்லைப்பா. அந்தாளு சொன்னது எனக்கு புரியலை. எனக்கென்னவோ ஒரு சந்தேகம் இருந்தது. அதனால நான் அதைச் சாப்பிடலை"

அப்பா சொன்னார் " இங்க பாரு, அம்மா இதெல்லாம் பண்ணிப் போட மாட்டா. இங்க தின்னுண்டாத்தான் உண்டு. அதனால சும்மா சொல்லு. நான் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேன். யார் கிட்டயும் சொல்லவும் மாட்டேன்"

அதைக் கேட்டதற்குப் பிறகு அது இருக்கும் பக்கமே போகவில்லை. மற்ற சமாசரத்தையெல்லாம் நல்ல ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு வீடு திரும்பினோம்.

சரி, அப்படி அந்த சர்வர் என்ன தான் சொன்னான். அவன் சொன்ன சரி, அப்படி அந்த சர்வர் என்ன தான் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன ஒரே வார்த்தை "PORK"

ஏண்டா வெண்ணை ஒரு சாதாரண விஷயத்தை இப்படி இழு இழுன்னு இழுத்திருக்கியேன்னு நிறைய பேர் சொல்லறீங்க. என்ன பண்ணறது.

நம்ம கற்பனைக் குதிரையை அவிழ்த்துவிட்டு எங்கேயாவது போய் மேய்ஞ்சுட்டு வா என்று சொன்னால், அது தோட்டத்துக்குள்ளேயே தான் வட்டமடிக்கிறது. அது போய் மேயும் வரை சுய புராணம் தான்.

பெங்களுரு உலா

வேலை வேலை அப்படியோரு வேலை சென்ற வாரம். (அப்படியும் நண்பர்கள் பலரின் வலைப்பதிவுகளுக்கெல்லாம் போய் பின்னூட்டம் மட்டும் போட்டுட்டுவேன்) அதிலும் இந்த வாரம் கொரியாவிலிருந்து ஓர் அழையா விருந்தாளி வருகிறானாம். என் தலையெழுத்து, அவனை நான் தான் என்டெர்டைன் செய்யணும். அப்பாடா ஒரு வழியா வெள்ளிக்கிழமை முடிட்ந்ததே. இரண்டு நாள் நிம்மதியா வீட்டிலேயே இருக்கலாம் என்று வந்தால், காத்திருந்தது ஒரு இடி. நான் வீட்டுக்கடன் வாங்கியிருக்கற வங்கியிலிருந்து ஒரு ஓலை. "நீங்க கட்டும் பணம், வட்டிக்கே போதவில்லை. அசல் குறையவேயில்லை, ஏறத்தான் செய்கிறது. நேரில் வந்து சரி செய்யவும்". இல்லையேல் விளைவுகள் விபரீதம் என்று சொல்லாத குறை.

வீட்டுக்கடன் பற்றிய விஷயங்களிலெல்லாம் என் மைத்துனர் பெரிய ஜாம்பவான். அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு ஓடினேன். வங்கியிருக்கும் இடம் மல்லேஷ்வரம். என் வீட்டிலிருந்து கிட்டத்தட்ட 20 கிலோமீட்டர்.வங்கிக்குச் சென்று செலுத்த வேண்டிய எக்ஸ்ட்ரா பணத்தை (மனதிற்குள் திட்டிக்கொண்டே) செலுத்த வேண்டியானது. "சரி இவ்வளவு தூரம் வந்தாச்சே, அப்படியே புதுசா கட்டியிருக்கும் விமான நிலையம் இன்னாமாத் தான் இருக்குன்னு" பார்க்க ஒரு ஆர்வம். மேகரி சர்கிள் அடைந்தவுடனே, தேவனஹள்ளி 31 கிலோமீட்டர் என்று போர்ட் பார்த்ததுமே திரும்பியிருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் ஒரு அசட்டு தைரியத்தில் மேலும் பயணித்தோம். நல்ல வேளை, டூ வீலரில் வந்திருந்ததால் நெளிந்து நெளிந்து செல்ல முடிந்தது. ஹெப்பால் மேம்பாலம் சென்றடையும் வரை போராட்டம் தான். முன்னால் ஒரு 200-300 மீட்டருக்கு எதுவுமே நகரவில்லை. ஹெப்பால் மேம்பாலம் தாண்டிய பிறகு தான் கொஞ்சம் மூச்சு விட முடிந்தது.
என்ன தான் நமக்கு பெங்களுருவில்லுள்ள டிராஃபிக்கில் ஓட்டுவது சிரமமாக இருந்தாலும் சில அதிசயமான விஷயங்கள் சாலையில் காண முடிந்தது. பாவம் படிக்க வேண்டிய ஒரு பையன், இப்படி உழைத்து ஓய்வெடுக்கக் கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை போலும். பாருங்கள் இவன் ஓய்வெடுக்கும் இடத்தை. வருமைக்கோட்டுக்குக் கீழே கூட மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இவன் வாழும் கோட்டை என்னவென்று சொல்வது?
ஹெப்பால் பாலம் மீதேறியவுடன், அதற்கப்பால் பெட்ரொனஸ் டவர் போல் ஒரு கட்டிடம். என்ன கட்டிடம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பார்ப்பதற்கு அந்தக்காட்சி ரம்மியமாக இருந்தது. இது என்ன கட்டிடம் என்று யாராவது சொன்னால் புண்ணியமாகப் போகும்.

புதிய விமான நிலையத்திற்கு உருப்படியா சாலைகளில்லை என்று செய்தித்தாள்களிலே பத்தி பத்தியாக எழுதினாலும், சாலைகள் அகலமாகவும் விசாலமாகவும் ஆறுவழிப் பாதைகளாக இருக்கிறது. நிஜமாகவே அயல்நாட்டில் பயணம் செய்யும் ஃபீலிங்க் தான்.
அதிலும் NH-4 லிருந்து விமான நிலையம் நோக்கி செல்லும் வெளிப்பாதை(exit route) Simply Superb.

இருந்தாலும் இந்த ஆறுவழிப்பதையில் 4-5 சிக்னல் இருப்பது தான் உறுத்தலான விஷயம். 90 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கும் போது திடீரென சிக்னல் வருவது சற்றே சிரமமான விஷயம்.

ஒரு வழியாக 90 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் வண்டியைச் செலுத்தி ஒரு மணி நேரத்தில் புதிய விமான நிலையம் வந்தடடைந்தோம். வந்த பிறகு தான் தெரிந்தது விமான நிலையத்தைப்பற்றி நாளிதழ்களெல்லாம் ஓவர் பில்ட் அப் கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று. அப்படியொன்றும் ஆஹா ஓஹோ விமான நிலையம் ஒன்றும் இல்லை. பாங்காக்கில் இருக்கும் விமான நிலையம் கூட இதை விட
நன்றாக இருக்கும். இது ஒன்றும் சிங்கபூரோ அல்லது
மலேசிய விமான நிலையத்திற்கு ஈடு
இணையானதில்லை.
இருந்தாலும் பழைய விமான நிலையத்திற்கு இது நன்றாகவே இருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.

வெளியிலேயே நின்று இங்கே அங்கே கொஞ்சம் நோட்டம் விட்டு, திரும்பலானோம்.
வரும் வழியில் தான் விதி டிராஃபிக் என்னும் ரூபத்தில் விளையாட ஆரம்பித்தது. ஒரு கட்டத்தில் 15 நிமிடத்திற்கு ஒன்றுமே நகரவில்லை.
ஆனாலும் இந்த லாரிக்காரர்களின் தொல்லை தாங்க முடியவில்லை. ஒரு பழுதடைந்த லாரியை இன்னொன்று எப்படி இழுத்துச் செல்கிறது பாருங்கள்?
ஒரு வழியாக முட்டி மோதி 4 மணியளவில் வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.









சொல்லிக்காம கொள்ளிக்காம ஊரெல்லாம் சுற்றி விட்டு வீடு வந்ததால் மேலிடத்தில் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்டது வேறு கதை.

பெங்களுரில் விமான நிலையம் செல்லும் பயணிகளுக்கு சில டிப்ஸ். (ச, நானும் டிப்ஸ் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்).

• ஹெப்பால் பாலத்திலிருந்து விமான நிலையம் 28 கிலோ மீட்டர். இங்கிருந்து விமான நிலையம் சென்றடைய 1 மணி நேரம் ஆகிறது. பெங்களுருவில் எந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்தாலும் போக்குவரத்து நெரிசலில் ஹெப்பால் வரை செல்வது பிரம்மப் பிரயத்னம் தான்.
• பெங்களூரிலிருந்து அநேகமாக எல்லா இடத்திலிருந்தும் விமான நிலையம் செல்ல வொல்வோ பேரூந்து விட்டிருக்கிறது BMTC.
• பேரூந்து நிலையம் வரை செல்ல முடியவில்லையென்றால் Airlift என்ற நிறுவனத்தார் (Innova கார்) டாக்ஸி சேவை செய்கிறார்கள். ஆறு பேர் செல்லலாம். www.airlift.com என்ற இணையதளத்திற்குச் சென்று முன்பதிவு செய்துகொள்ளலாம். நபர் ஒருவருக்கு 340 ரூபாய். உள்ளே அளுக்கொரு LCD மானிடரில் படம் பார்க்கலாம். Wi-fi வசதியும் உள்ளது. அனைத்தும் இலவசம். விட்டிற்கு அருகில் வந்து ஏற்றிச் சென்று இறக்கி விடுகிறார்கள்.
• அயல் நாடு செல்லும் பயணிகள் 4 மணி நேரத்திற்கு முன்னரே வீட்டை கிளம்பிவிடுவது நல்லது. பெங்களுரில் போக்குவரத்து நெரிசல் எந்த நேரத்தில் எப்படி இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது.
  

Happy Flying from Bengaluru International Airport

ஆழ்வார்க்கடியான் தசாவதாரம் பார்க்கிறான்

வைகுண்டத்திலே பெருமாளுக்கு சேவை செய்து கொண்டிருக்கும் ஆழ்வார்க்கடியானிடம், யாரோ தசாவதாரம் பற்றி ஏதொ சொல்லித் தொலைக்க, மஹாவிஷ்ணுவிடம்கூட சொல்லிக்கொள்ளாமல் பூலோகம் வந்து விடுகிறான், தசாவதாரம் பார்க்க. (யாரிந்த ஆழ்வார்க்கடியான் என்று கேட்பவர்கள் முதலில் அமரர் கல்கி எழுதிய பொன்னியின் செல்வனைப் படித்து விட்டு இதைப் படிப்பது நல்லது)

நமது கதையின் நாயகன், "ஆழ்வார்க்கடியான்", பூலோகத்தில் தரையிறங்கிய இடம், சிங்காரச் சென்னை. நேரே தசாவதாரம் திரையிடப்பட்டிருக்கும் அரங்கம் நோக்கி விரைகிறாரன். சென்னை வாழ் மக்களுக்கெல்லாம் இவனைப் பார்த்தால் ஏதோ வேறொரு கிரகத்திலிருந்து வந்திருப்பவன் போல் எண்ணம். குட்டையாக தொந்தியுடன், முன் குடுமியும் கையில் தடியும் ஏந்தி நடந்தால் சென்னையில் யாருக்குத்தான் வியப்பு வராது?அதிலும் உடம்பு முழுக்க திருநாமப்பட்டை வேறு.

"ஓம் நமோ நாராயணாய!"

படம் ஆரம்பித்தவுடனேயே பெருமாளை பெயர்த்தெடுக்கும் பொழுது, "அடேய் பாதகர்களா! நாராயாணனைப் பெயர்த்தெடுக்கிறீர்களே! உங்கள் குலம் நாசமைடையும். நாராயாணனைக்காக்க பூலோகத்தில் எவருமே இல்லையா" வைணவத்தைக் காக்க ரங்கராஜன் நம்பி தோன்றியதும், "ஆஹா ஓர் மாவீரன் உதித்து விட்டான். அன்று இந்த திருமலை நம்பி இருந்தான். இன்று ரங்கராஜன் நம்பி. பெருமாளின் மஹிமையே மஹிமை"

குலோத்துங்கன் சோழன், "ரங்கராஜன் நம்பி, சிவனே முழு முதற்கடவுள் என்று ஏற்றுக்கொண்டு ஓம் நமச்சிவாய என்று சொல் உன்னை விட்டுவிடுகிறேன்"
"அடேய் குலோத்துங்கா, உன் முப்பாட்டனாருக்கு முப்பாட்டன், மஹாசமுத்திரம்போல் அலையெழுப்பும் ஏரிக்கு வீரநாராயண ஏறி என்று பெயர் வைத்தாரே. சைவமும் வைணவமும் தழைக்க வேண்டும் இத்தவத்திருநாட்டிலே என்று ஆசைப்பாட்டரே. அவர் கீர்த்திக்குத் தீங்கு விளைவிக்காதேடா. உன் குலம் நாசமடையும். இது ஒரு வீர வைஷ்ணவனின் சாபம். ரங்க ராஜன் நம்பி எக்காலத்திலும் சைவத்திற்கு துணை போகாதே"

"யோ யாருய்யா அது படம் பாக்க வுடாம நொய் நொய்னு கத்திகினு. கம்முனு குந்துயா"

"பூலோகத்தில் வைணவம் அழிந்து விட்டதா? சைவர்களை எதிர்க்க ஒருவர் கூட இல்லையா? இப்படி வைணவத்தை எதிர்க்கும் இச்சித்திரத்தைப் பார்க்க வேண்டுமா?அடேய்! நாராயணனைப் பெயர்த்தெடுத்து கடலில் சேர்க்கிறார்கள். நீங்கள் என்னை இதெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்கச் சொல்கிறீர்களா?" என்று சண்டைக்குச் செல்ல, அருகிலிருப்பவர்கள் அவனை சமாதனம் செய்து படத்தை பார்க்க வைக்கின்றனர்.

ஆழ்வார்க்கடியானுக்கு ஆங்கிலம் புரியாதலால் அருகிலிருப்பவரிடம், அர்த்தம் கேட்க அவன் அமெரிக்காவில் நடப்பதின் சாராம்சம் சொல்கிறான். "இத்த பாருய்யா இந்தாருக்காருல்லா விஞ்ஞானி கோவிந்து, இந்தாளு தான் உலகத்தையே காப்பாற்றதுக்கொசரம், இவ்வளவு ஓட்டம் ஓடுதாரு"

"என்ன இந்தப் பையனின் பெயர் கோவிந்தனா? ஆஹா என் பெருமாள் காக்கும் கடவுள் அல்லவா. அதனால் தான் இந்தப் பையனும், காக்கும் தெய்வமைய்யா"

முகுந்தா முகுந்தா என்று அசின் உருகும் போது ஆழ்வார்க்கடியானின் மனமும் சேர்ந்து உருகுகிறது. பக்திப் பரவசத்தில் மூழ்கித் திளைக்கிறான். "யாரிந்தக் குமரி, கண்ணனை நினைத்து என்னமாய் உருகுகிறாள்! ஒரு சாயலில் குந்தவைபிராட்டியார் போலவே இருக்கிறாளே"

கிருஷ்ணவேணிப்பாட்டி கிறுமி டப்பாவை பெருமாள் சிலைக்குள் போடுவதைப்பார்த்து, "பெருமாளே நீர் தான் உலகை ரட்சிக்க வேண்டும்" என்று வேண்டுகிறான். கிறுமி டப்பாவை அபகரிக்க வரும் க்ரிஸ் ஃப்லெட்சர் குறி தவறி யானையின் காலிலே சுட, யானை மதம் பிடித்தோடுகிறது. ஆழ்வார்க்கடியானுக்கு இதைப்பார்த்து தன்னை ஈழத்திலே துரத்திய யானை நினைவுக்கு வர, "அய்யோ யானைக்கு மதம் பிடித்து விட்டது. ஓடுங்கள் ஓடுங்கள்" என்று அலறுகிறான். "அய்ய. இது படம்யா. தொண தொணங்காம குந்துய்யா.

பெருமாளைத் தூக்கிக்கொண்டு அசினும் கமலும் ஓடும் போது, "ஆண்டாளே பெருமாளைக் காப்பாற்று. உனக்குக் கோடி புண்ணியமுண்டாகும்"

அசினை மானபங்கப்படும் காட்சியில், "கிருஷ்ணா. திரௌபதியின் மானம் காத்த ரக்ஷகா, உன் திருவுருவச்சிலையைக் காப்பாற்ற முனையும் இந்த அபலயை நீ தான் காக்க வேண்டும்" என்று ஓலமிட, அங்கே காட்சி தரும் வின்சென்ட் பூவராகனைப் பார்த்ததும், "ஆஹா, எம்பெருமானின் லீலையே லீலை. ஷ்யாமள வர்ண கிருஷ்ணனல்லவா மார்வேடத்தில் வந்து இப்பெண்ணின் மானம் காத்த கடவுள்"

அவ்வப்போது கடவுள் பற்றி விஞ்ஞானி கமலுக்கு சந்தேகம் வரும் பொழுது, "கோவிந்தனென்று நாராயணனின் பெயர் வைத்துக்கொண்டு, பெருமாள் இருக்கிறாரா என்று கேட்கிறாயே"
இறுதிக்காட்சியில் உலகை கிறுமி ஆயுத்தத்திலிருந்து காப்பாற்ற ஷிங்கன் நரஹஷி அமெரிக்க வில்லனிடம் மோதும் போது, "ஹிரண்யகஷிப்பை வதம் செய்த நரசிம்மர் அல்லவா அவதாரம் எடுத்து வந்திருக்கிறார்".

"அவ்வப்போது கடவுள் இருக்கிறாரா இருக்கிறாரா என்று கேட்டாலும், நடக்கும் காட்சிகள் எல்லாமே எம்பெருமானின் லீலைகள் போன்றே இருக்கிறதே. கோவிந்தன் ஓட்டிச் சென்ற வாகனம் மட்டும் விபத்துக்குள்ளாகாவிட்டால், இந்த அசுரனிடம் அகப்பட்டிருப்பார்களே. உலகை அழிவிக்கும் ஆயுத்தத்திலிருந்து காப்பாற்ற உப்பு நிறைய தேவைப்படும் சமயத்தில், கடலே பொங்கியெழுந்து கிறுமிகளனைத்தையும் அழித்து, ஆஹா இதுவல்லவோ பெருமாளின் செயல். ஆஹா இதோ அவரும் மேலே வந்து விட்டாரே. பெருமாளே ஜகத்ரட்சகா, உன்னை கடலுக்குள் தள்ளியவர்களை தண்டித்து, முப்பிறவியில் உன் திருநாமத்தை ஜபித்தே மாண்ட ரங்கராஜனையும் அவன் மனைவியையும் இப்பிறவியில் உன் திருவடிகளிலேயே மீண்டும் இணைத்து விட்டாயே. உன் லீலைகள் எல்லாம் சாமான்னிய மனிதனுக்கு புரிவதில்லையப்பா. உலகம் பிழைக்க நீ மீண்டும் பத்து அவதாரங்களெடுத்து மக்களைக் காப்பாற்றினாயே. நீயல்லவோ வாழும் தெய்வம்.

ஓம் நமோ நாராயணாய!.

கல்லை மட்டும் கண்டால் கடவுள் தெரியாது.

கடவுள் மட்டும் கண்டால் கல்லடி தெரியாது

ஊனக்கண்ணில் பார்த்தால் யாவும் குற்றம் தான்

ஞானக்கண்ணில் பார்த்தால் யாதும் சுற்றம் தான்

"ஹலோ என்ன இது, இன்னம் பாட்டை முணுமுணுக்கறத நிறுத்தலியா?என்னால தூங்கவே முடியலை. உங்களத் தான்"

"யாரடா அவன்? முட சைவனா. என்னை ஏன் இப்படி ஆட்டுகிறீர்கள்?"

"ஹ்ம்ம் யாரும் இங்க மூடனும் இல்லை சைவனும் இல்லை. தசாவதாரம் பார்த்துட்டு வந்து இப்படியா தூக்கத்துல புலம்பறது. எழுந்திருங்க. எழுந்திருங்க"

"நான் எங்கே இருக்கேன்? ஆழ்வார்க்கடியான் எங்கே?வைகுண்டம் போயிட்டானா"

"ஹ்ம்ம் நீங்க இப்படி பேசிண்டிருந்தா கீழ்ப்பாக்கம் போக வேண்டியது தான்.போதும் இந்த தசாவதாரப் பிராதபத்தை தூக்கத்திலும் புலம்பணுமா. பேசாம தூங்குங்க"

ஓ! நான் கண்டது கனவா. சரி சரி தூங்கு"

"ஆமாம், என் தூக்கத்தை கலச்சுட்டு இப்ப குரட்டை விடறதைப் பாரு"

"புலம்பாதே தூங்கு. நாளைக்கு மீண்டும் இன்னொரு தடவை பார்க்கணும்"

இன்னொரு தடவையா....

மனைவி ஒரு Microsoft

'மனைவி' யை மையமாகக்கொண்டு தமிழிலே நிறைய படம் வந்திருக்கின்றன. "மனைவி ரெடி", "பொண்டாட்டி சொன்னா கேட்டுக்கணும்", "திருமதி ஒரு வெகுமதி", "சம்சாரம் அது மின்சாரம்", "பொண்டாட்டி தேவை" இப்படியாக இன்னும் பல. நான் ஒரு படம் எடுத்தால் இப்படித்தான் படத்துக்கு பெயர் வைப்பேன். 'மனைவி ஒரு Microsoft'. கேளிக்கை வரிவிலக்கு கிடைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. நான் ஏன் மனைவியை Microsoft'ஓடு ஒப்பிடுகிறேன் என்பதறுகு சில trailer காட்சிகள் இதோ!!

காட்சி - 1

"எனக்கு கிரிக்கெட்னா உயிர். எந்த ஒரு டீம் விளையாடினாலும் தவறாம பார்ப்பேன்."

"அப்படியா?! எனக்கு கிரிக்கெட் பிடிக்கும். நானும் கிரிக்கெட் பார்ப்பேன்"

"Oh Great!. (மனதுக்குள்) அப்பாடா கல்யாணத்துக்கப்பறம் சானல் சண்டை வராது"

சில வருடங்களுக்கு பிறகு!!!

"இந்த எழவெடுத்த கிரிக்கெட் ஓயவே ஓயாதா? எப்பப் பாரு, எவனாவது லொட்டு லொட்டுனு தட்டிண்டிருக்கானுங்க."

"ஏண்டி பொண்ணு பார்க்க வரச்ச நானும் கிரிக்கெட் பார்ப்பேன்னு சொன்னியேடி. இப்ப இப்படி பேசறே?"

"அன்னிக்கு சொன்னேன். இப்ப சொல்லறேன் பிடிக்கலை. எனக்கு கோலங்கள் பார்க்கணும். அபிக்கு பேரக்குழந்தை பொறந்தாச்சா இல்லையான்னு பார்க்கணும்"

Microsoft Windows'உம் டெமோவில் ஒழுங்காக வேலை செய்யும். ஆனால், நாட்கள் பல கடந்த பின்னர், தன் புத்தியைக் காட்டத் தொடங்கி விடும்.

காட்சி - 2

"இப்போ என்ன நடந்ததுன்னு முகத்தை தூக்கி வச்சுண்டிருக்கே"
"அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை"
"இல்லையே, உன் முகம் என்ன காரணத்துக்காகவோ வாடியிருக்கே"
"ஒண்ணும் இல்லை"
"இவ்வளவு நேரம் நல்லாத்தானே பேசிண்டு இருந்தே. 10 மார்க் கேள்விக்கு பதில் சொல்லற மாதிரி பேசிண்டு இருந்துட்டு இப்போ எதுக்கு மணிரத்னம் படம் வசனம் மாதிரி பேசறே?"
"ஒண்ணும் இல்லைன்ன. ஒண்ணும் இல்லை. எனக்கு ஒண்ணும் பேசப்பிடிக்கலை"
இதற்குப்பிறகு, என்ன கேட்டாலும் மௌனம் தான் பதில். No response.

நீங்கள் விண்டோஸ் உபயோகிப்பவறாயின் இது ஒரு பழகிப்போன behavior. எல்லாம் ஒழுங்கா work பண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போது, திடீர்னு எந்த response'um இல்லாமல் அப்படியே எல்லாம் ஸ்தம்பித்து
விடும்.

Solution: Wait Indefinitely for auto recover mode to take over. Remember there is no reboot here. If you can't want, use the "ctrl+alt+del" key combination to bring things back to normalcy. This key combination might change from model to model :)

காட்சி - 3

"நீ ஊர்ல இல்லையேன்னு, நானே சமைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணினேன் தெரியுமா"

"இப்போ என்னத்துக்கு தானே சமைச்சு சாப்பிடணும். ஹோட்டல்ல சாப்பிட்டா உள்ளே போகாதா? நான் வரும் வரைக்கும் சமையல் கட்டுக்குள் போக வேண்டாம்"

எந்த ஒரு மனிவிக்கும், சமையலறை என்பது தன்னுடைய கோட்டை மாதிரி. தன்னைத்தவிர வேறு யாரும் அங்கு ஊடுருவுவதை விரும்ப மாட்டாள்.

Microsoft doesn't prefer other software vendors to support their products.

"இல்லை. இன்னிக்கு நானே(!) சமைத்து சாப்பிடப் போறேன்"

"என்னத்தயேன் பண்ணித் தொலைங்க"

இவ்வளவு வீராப்பா வசனமெல்லாம் பேசிட்டு சமையலறைக்குள் வந்தால், அரிசி பருப்பு உப்பு காரப்பொடி சாம்பார் பொடி இதெல்லாம் எதுவுமே எங்கெங்கே இருக்கென்றே தெரியாது. அட அடுப்பு பத்த வைக்கிற லைட்டர் கூட எங்கே இருக்குன்னு தெரியாது. காய்கறிகளை நறுக்க அறுமாமணை எங்கேயோ ஒளிந்து கொண்டிருக்கும். அட தேங்காய் சட்னி செய்யலாம் என்று புறப்பாட்டல் தேங்காய் உடைக்கும் சுத்தியல் கூட கைக்கு எட்டும் இடத்தில் இருக்காது.

Microsoft keeps everything so secretive. They don't share their code and designs. Everything is a closed world in Microsoft.

காட்சி - 4

"எடி என் ஃப்ரெண்டு மனைவி ஊருக்குப் போயிருக்காளாம். அவனுக்கு இன்னிக்கு நம்ம வீட்டுல தான் டின்னர். எல்லருக்கும் சேர்த்து சமைத்து விடு"

"ஏன் உங்க அந்த பாழாப்போற ஃப்ரெண்டுக்கு ஊர் உலகத்துல இருக்கற எந்த ஹோட்டலும் கண்ணுல தென்படலியா. நான் என்ன இங்கே சத்திரமா வச்சு நடத்துறேன். வற்ரவன் போறவனுக்கெல்லாம் பொங்கிப்போட"

Microsoft develops applications only for Windows. MS applications don't run on any other Operating systems. No compliance with other Operating systems.

காட்சி - 5

"இப்போ என்ன தான் சொல்ல வற்ரீங்க. உங்களுக்குத் தான் எல்லாம் தெரியும். எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது அவ்வளவுதானே."

"நான் அப்படிச் சொல்லவில்லைடி. உன்கிட்டயும் நிறைய குறைகள் இருக்கு. திருத்திக்கோன்னு சொல்லறேன்."

"போதும் போதும். என்னைப்பத்தி இவ்வளவு சொன்னப்பறம் நான் எதுக்கு இங்கே இருக்கணும். நான் அப்பா வீட்டுக்கு போகிறேன்"

"ஐயையோ கண்ணு. இப்படி கோவிச்சுக்காதேம்மா. நீ இல்லைன்னா எனக்கு வாழ்க்கையே இல்லை. எனக்கு அப்பறம் வாழவே பிடிக்காது. நான் சொன்னதெல்லாம் தப்பு. எனக்குத் தான் உன்னைப் புரிஞ்சுக்கத் தெரியலை"

"அப்படி வாங்க வழிக்கு"

No matter, how many people are disgusted with Windows, how many developers hate Microsoft, how many bugs exist with Microsoft products, how many times windows hangs, how many times your hard disk gets corrupted, how many times invaluable data gets lost, how many times your computer is infected with viruses, MICROSOFT IS IRREPLACEABLE. There isn't just no life without Microsoft. So is without a wife.

இப்போ சொல்லுங்க. மனைவி ஒரு Microsoft'ஆ இல்லையா??

பொட்டி போணியாகுமா??

நாளைக்கு தசாவதாரம் ரிலீஸ். எனக்கு இப்பவே மனசு படபட'ன்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சாச்சு. ஒரு வழியா முட்டி மோதி உருண்டு புரண்டு ஒரு வழியா ஜூன் 12 ரிலீஸ்'னு சொல்லிட்டாங்க. இன்னும் ஒரு கேஸு நிலுவையில் உள்ளதா அரசல் புரசலா பேசிக்கிறாங்க.
பரீட்சை எழுதிட்டு ரிசல்டுக்காகக் காத்துக்கிடக்கும் மாணவன் மாதிரி படம் எப்படி வரப்போகுது என்ற ஆவல் என்னை ரொம்பவே வாட்டுது.

"ஏண்டா வெண்ணை, கமலே படத்துக்கு ரெஸ்பான்ஸ் எப்படி இருக்குமோன்னு கவலைப்படலை. நீ ஏண்டா இப்படி அலுத்துக்கறேன்னு" எல்லாரும் கேக்கறது காதுல விழுது. ஆனா இந்த பாழாப்போன பெங்களூர்'ல எந்த தியேட்டர்'ல இதை திரையிடப்போராங்கன்னு இன்னும் தெரியவேஇல்லை. INOX'னு சொல்லறாங்க. ஆனால், INOX வலைதளத்துல இதைப்பற்றி ஒண்ணுமே போடலை. PVR'ல "பூத்நாதுக்கு" கொடுத்திருக்கிற விளம்பரம் கூட தசாவதரத்துக்கு கொடுக்கலை. ஹ்ம்ம் படம் பார்க்க ஹோசூர் தான் போகணும் போலிருக்கு.
நாளைக்கு விடிஞ்சாத் தெரிஞ்சுடும், படம் பொட்டியை விட்டு வெளிய வந்துச்சா இல்லையான்னு.

நடை பழகிய நாட்கள்

எவ்வளவு தான் பதிவு எழுதியிருந்தாலும் யாராச்சும் கவிதை எழுதும் போது பயங்கர inferiority complex வந்துடுது. "என்ன எழவுடா இது. நமக்கு மட்டும் இந்த கவிதை வந்து தொலைய மாட்டேங்குதே"என்ற ஆதங்கம். இருந்தாலும் மனச தேத்திகினு ஒரு கவிதை எழுதிப்புட்டேன். கவிஞர்கள் பலர் உள்ள வலைஞர்களே, இது மண்டபத்தில் யாரோ எழுதி நான் கட்டிங் ஒட்டிங் செஞ்சது இல்லை. நானே நானே எழுதினது. நக்கீரன் மாதிரி கேள்வியெல்லாம் கேக்காம படிச்சுட்டு, முடிஞ்சா ரெண்டு வார்த்தை நல்லதா எழுதினா புண்ணியமாப் போகும்.
நன்றி,
மீண்டும் கவியுரைப்பேன்

பசுமை மிக்க கல்லூரி நாட்கள் முடிந்து
பயணப்பட்டேன் திரவியம் தேடி
வந்திறங்கினேன் சென்னையில்
ஏதாவதொரு வேலையை நாடி

அப்போது கேம்பஸ் இன்டர்வியூஎன்
கல்லூரியில் வந்திருக்கவில்லை
வந்திருந்த ஓரிரு கம்பெனிகளும்
என்னைக் கண்டு கொள்ளவில்லை

ஏறி இறங்கினேன் சில பல
கம்பெனிகளின் படிகளை
அப்பப்போ நொந்து கொண்டேன்
என்னோடு விளையாடும் விதிகளை

சில சமயம் கையிருப்பில்
குறைந்து விடும் பணம்
அப்போதெல்லாம் "நடையைக்கட்டுடா"
என்று சொல்லும் என் மனம்

கொடுத்தான் ஒரு புண்ணியவான்,
எனக்கென்றொரு வேலை
முதல் சம்பளத்தில் வாங்க
நினைத்தேன் அம்மாவிற்கோர் சேலை

வேலையென்னவோ டை கட்டிக்கொண்டு
நகரெங்கும் சுற்றும் விறபனையாளர்
தாம்பரம் முதல் தண்டையார்பேட்டை வரை
கிடைக்கவில்லை ஒரு வாடிக்கையாளர்

காசில்லா சில தினங்களின் முன் பாதி
கழியும் வள்ளுவர் கோட்டத்திலே
உண்ணாத மதிய மயக்கங்கள் அரங்கேறும்
தி.நகர் பனகல் தோட்டத்திலே

காலையில் தாம்பரம், மதியம் அடையார்
மாலை பாரிமுனை, இரவில் கொரட்டூர்
மறுநாள் பரங்கிமலை, பிறகு எழும்பூர்
மீண்டும் மயிலை, முடிந்தால் பெரம்பூர்

அப்பா கைப்பிடித்து நடக்கப்பழகிய
நாட்கள் நினைவிருக்கவில்லை
வாலிப வயது வந்த பிறகு
நடந்து பார்த்ததில்லை

வழித்தடங்கள் பல பழகியும் நடந்தே
கடந்தேன் சென்னை வீதிகளை
வாழ்வில் மீண்டுமொருமுறை
செலுத்தலானேன் என் கால்களை

கிலட்சையும் ஆக்சிலரேடரையும்
அழுத்திய கால்கள்
இன்று, மீண்டும்
நடக்கப்பழகும் நாட்கள்

சாலையிலே நடப்பவர்களைக்கண்டு
ஏங்குகின்றன என் இரு கண்கள்,
வராதா மீண்டும் அந்த
நடை பழகிய நாட்கள்

CBSE பாடப்புத்தகத்தில் ரஜினி

சி.பி.எஸ்.இ பாடப்புத்தகத்தில் (தமிழ் நாடு ஸ்டேட் போர்ட் இல்லை) ரஜினி பற்றி பாடமே வந்தாச்சு. ரஜினி வாழ்க்கை வரலற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளூம் விஷயமாக சில பாயிண்டுகளை அள்ளித்தெளித்திருக்கிறார்கள்.